آیا ما به سمت "ایرانستان" می رویم؟

چند سال پیش را به یاد میارم وقتی که داستان اسم خلیج فارس به نقطه اوج خودش رسیده بود و همین باعث شده بود که یک همدلی بین اکثر ایرانیان در فضای مجازی به وجود بیاد. همین چند وقت پیش بود که قضیه سه تا جزیره ایرانی باعث شد که بار دیگر ایرانی ها نشون بدهند که درباره تمامیت ارضی خودشون به هیچ عنوان شوخی ندارند و تحمل تجزیه ایران را به هیچ وجه ندارند

داشتم اتفاق های چند سال پیش را مرور می کردم و متوجه شدم که ما همیشه در این سالها فقط نسبت به اسم خلیج فارس و همان سه تا جزیره حساسیت زیادی نشان دادیم. غافل از اینکه در همین سالها، دشمنان ایران سرگرم بررسی طرح های خود برای تجزیه ایران با کمک برخی از دولت های خارجی هستند.از طرفی این قضیه کمی نگران کننده تر میشه که می بینی بعضی وقت ها ما پیش از حد با اسم همیشه جاوید خلیج فارس درگیر شدیم. آیا زمان این نیست که حساسیت ملی خود را در مورد نقاط 

دیگرکشورمان متمرکز کنیم؟ 

اگر دقت کنیم ، همه ما این را حس کردیم که اتفاقات چند ماهه گذشته سوریه به روزها و هفته های آخر خودش داره نزدیک میشه. همه ما میدانیم که هدف فقط حکومت سوریه نیست و مطمئنا بعد از سوریه ، ایران باید آماده تحولات زیادی بشود. اگه کمی اخبار چند ماهه گذشته را به صورت متداوم پیگیری کرده باشیم به این نتیجه خواهیم رسید که یکی از اهداف کشورهای غربی بعد از سوریه ، قضیه کردستان خواهد بود. فقط کافی است توجه داشته باشیم که ترکیه در هفته های اول درگیری های سوریه به شدت بی پروا تر از مخالفان بشار اسد حمایت می کرد ولی در این چند هفته گذشته ، ترکیه با محافظه کاری بیشتری حوادث سوریه را دنبال می کند و این نگرانی ترکیه را از تحولات پس از بشار اسد نشان می دهد

از طرف دیگر ، با پیگیری خبرهای اپوزوسیون خارج از ایران متوجه جریان های بیشماری می شویم که حزب های کوموله و حزب دموکرات کردستان که به شدت اختلاف های عمده ای داشتند و به قول معروف سایه هم را با تیر می زند، در حال حاضر متحد شده اند و در بیانیه هایی که صادر میکنند، نشانه هایی از وحدت ملی ایرانیان و یک کردستان آزاد در ایران دموکراتیک دیده نمی شود و بیشتر بوی جدایی و تجزیه را از بیانیه هایشان احساس میکنیم

به نظر نگارنده ، زنگ خطر برای تجزیه ایران از خیلی وقت پیش آغاز شده است و بسیاری از ما در این سالها غفلت کردیم و مسائل پیش پا افتاده را در اولویت قرار داده ایم. ضعف اپوزوسیون و روشنفکران ایران باعث شده که حتی خیلی از کسانی که مخالف حکومت اسلامی ایران هستند ، همیشه ترس تجزیه ایران را احساس کنند و این گفته عامیانه را بارها شنیدیم که "اگه ایران بخواد تجزیه بشه ، همان بهتر که جمهوری اسلامی بماند! ". چه بسا که حکومت ایران هم همیشه از این نقطه ترس مخالفان خود استفاده می کند و میداند که حزب های تجزیه طلب به نفع حکومت ایران و اهدافش کار میکنند

آیا واقعا وقت آن نرسیده که از خواب بیدار شویم و همان جدیت و تعصبی که نسبت به اسم خلیج فارس در چند سال گذشته داشتیم، نسبت به کردستان، آذربایجان، خوزستان،بلوچستان هم داشته باشیم؟ با همان اتحاد و همدلی و فضای یکدستی که در فضای مجازی به وجود آورده بودیم؟ 

بردیا مهرنیا